Θα φέρουμε τους αγανακτισμένους εισαγωγή από την Ελλάδα ή θα αντιληφθούμε ότι σε αυτό το παιχνίδι πρωταγωνιστές είμαστε εμείς;
Την περασμένη Πέμπτη είχαμε την εκλογή νέου προέδρου της Βουλής. Μια εκλογή που έβγαλε από τη μιζέρια των τελευταίων μηνών τον κόσμο, θέτοντας τέρμα σε μια κακοπαιγμένη παράσταση με πρωταγωνιστές τα κόμματα του κέντρου, super star το κόμμα που γεννήθηκε στην εξουσία σύμφωνα με τον πρόεδρό του και guest stars για μια ακόμα φορά τους δύο μεγάλους πόλους.
Το βράδυ των εκλογών, όταν μερίδα ψηφοφόρων, αντιδρώντας σε μια προεκλογική κατά την οποία οι πολιτικοί αρνήθηκαν να μιλήσουν για όλα αυτά που τον αφορούσαν επικεντρώνοντας σε ατάκες και τεχνητές κόντρες, απείχε από την εκλογική διαδικασία, οι πολιτικοί με αυτοκριτική διάθεση περιφέρονταν από πάνελ σε πάνελ και σημείωναν ότι έλαβαν τα μηνύματα. Έκτοτε, απλά επιβεβαιώθηκε το γεγονός ότι οι πολιτικοί δεν είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν σε αλλαγή λειτουργίας ενός συστήματος το οποίο είναι προφανές ότι τους βολεύει. Και ότι ο κόσμος καμιά διάθεση δεν έχει να τους κάνει να το αλλάξουν. Για δέκα μέρες οι συζητήσεις αναλώθηκαν στο τι θα πράξει ο Κουλίας και οι Οικολόγοι (με προίκα τις λιγότερες από 9.000 ψήφους που έλαβαν) και στο πώς θα είναι η επόμενη μέρα στο ΔΗΚΟ. Ποιος ενεργεί με το βλέμμα στραμμένο στις προεδρικές του 2013 και ποιος για το εθνικό συμφέρον! Με τους πολιτικούς για μια ακόμα φορά να κινούν να νήματα και τον κόσμο να ακολουθεί σε ρόλο μαριονέτας. Να παρακολουθεί με αγωνία ποιος θα εκλεγεί και να τα βάζει με το αντίπαλο στρατόπεδο.
Τη Δευτέρα ο Μάριος Καρογιάν παρέδιδε και πάλι μαθήματα πολιτικής ηθικής. Τόνιζε ότι η προεδρία δεν είναι αυτοσκοπός και ότι έχει πιο σοβαρά πράγματα για να ασχοληθεί. Ήταν και το αποτέλεσμα που του επέτρεπε να εμφανίζεται υπεράνω. Την Τετάρτη το ΑΚΕΛ -το οποίο όλο αυτό το διάστημα φώναζε για την ποιότητα της συγκυβέρνησης- έσπευδε να στηρίξει Καρογιάν κι ενώ αυτός εμφανιζόταν να μην έχει πάρει τελική απόφαση, για διατήρηση της πιο ετερόκλητης συμμαχίας που έχει ζήσει αυτός ο τόπος (και έχει ζήσει πολλές). Κι ενώ οι υποψήφιοι και οι εν δυνάμει υποψήφιοι μετέβαιναν στην Αρχιεπισκοπή για να πάρουν την έγκριση του Αρχιεπισκόπου, η μόνη λογική πρόταση ήρθε από τον ΔΗΣΥ για εκ περιτροπής μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων. Πρόταση την οποία απέρριψε το ΑΚΕΛ, καρφώνοντας το κόμμα της αντιπολίτευσης, το οποίο η ΕΔΕΚ, η οποία μέχρι τότε επέμενε ότι η υποψηφιότητα του Ομήρου δεν θα βασίζεται σε συμφωνίες που θα γίνουν πίσω από κλειστές πόρτες, χαρακτήριζε αναξιόπιστο.
Και στο ΔΗΚΟ, εκεί που η προεδρία της Βουλής δεν ήταν αυτοσκοπός, έγινε εμμονή. Τα έβαλαν με τον Ομήρου και την ΕΔΕΚ για την απόφασή τους να διεκδικήσουν την προεδρία της Βουλής (λες και η διεκδίκηση αξιωμάτων αποτελεί μονοπώλιο του ΔΗΚΟ), απείλησαν τον ΔΗΣΥ ότι με τη στήριξη που προσφέρει στον Ομήρου κλείνει την πόρτα σε μελλοντική συνεργασία με το ΔΗΚΟ, επανέφεραν το σενάριο συνένωσης του κέντρου, επέστρεψαν με επίθεση φιλίας προς τον Ζ. Κουλία και με υποσχέσεις για έξοδο από την κυβέρνηση εντός τριών μηνών και στη συνέχεια, αφού τίποτα δεν φάνηκε να δουλεύει, ανέσυραν το επιχείρημα το οποίο είχαν θυμηθεί και τις τελευταίες μέρες εκείνης της ευφάνταστης προεκλογικής -πώς είναι δυνατόν η ΕΔΕΚ να συνεργάζεται με τους πρωτοστάτες του ΝΑΙ- χωρίς βέβαια να εξηγήσουν γιατί το 2008 ο Μάριος Καρογιάν δεν είχε κανένα πρόβλημα να προτείνει (όπως ο ίδιος σημείωσε σε συνέντευξή του στην «Κ») συνεργασία με τους πρωτοστάτες του ΝΑΙ μέχρι που ήρθε το ΑΚΕΛ και του πρόσφερε άμεση προεδρία της Βουλής και δύο θητείες. Το θέατρο του παραλόγου είχε και συνέχεια. Με απώλειες 2% εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατηγορούσε τον ΔΗΣΥ -που είχε αύξηση 4% σχεδόν- ότι δεν είχε λάβει τα μηνύματα των εκλογών, ενώ ο Φωτίου παραμονές της εκλογής βγήκε μπροστά σε μια ακόμα προσπάθεια εμπέδωσης από πλευράς ΔΗΚΟ της σωστής πολιτικής συμπεριφοράς στα υπόλοιπα κόμματα. Σημείωσε ότι είναι δικαίωμα και της ηγεσίας του ΔΗΣΥ και της ηγεσίας της ΕΔΕΚ να κάνουν τις οποιεσδήποτε συμφωνίες και να συγκλίνουν προς οποιεσδήποτε στρατηγικές θεωρούν ότι εξυπηρετούν καλύτερα τα συμφέροντά τους, τόνισε όμως ότι δεν είναι δικαίωμά τους να προκαλούν ασύστολα τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων, να προσβάλλουν τη νοημοσύνη του κυπριακού λαού και να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα! Και άρχισε μια συζήτηση για τις ευθύνες όλων οι οποίοι έθεταν τις καρέκλες υπεράνω του κοινού καλού, σε αντίθεση με το ΔΗΚΟ το οποίο έβαζε το κοινό καλό πάνω από το κομματικό. Και βέβαια το κοινό καλό απαιτούσε Μάριο Καρογιάν στην προεδρία της Βουλής.
Μέσα σ’ όλα αυτά, την εμφάνισή τους έκαναν στην Κύπρο και οι αγανακτισμένοι. Για όλους τους λάθος λόγους. Με μια ανακοίνωση που εμφανίστηκε στο facebook καλούσαν τον κόσμο στην Πλατεία Ελευθερίας για μια συγκέντρωση η οποία θύμιζε κάτι μεταξύ συγκέντρωσης συμπαράστασης, σύναξης διαμαρτυρίας και αντικατοχικής εκδήλωσης: ”Η κρίση σε όλη την Ευρώπη δεν μπορούσε να μας αφήσει αδιάφορους. Ας σταθούμε κι εμείς δίπλα στους υπόλοιπους Ευρωπαίους και ας διαμαρτυρηθούμε για το υπάρχον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό κατεστημένο… Στην Κύπρο μπορεί να μη φτάσαμε ακόμα στην άθλια κατάσταση των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων, έχουμε όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα το οποίο από μόνο του θα έπρεπε να ήταν ικανοποιητικό για να βγούμε στους δρόμους: την κατοχή!” (σ.σ. το θαυμαστικό δεν το πρόσθεσα εγώ, ήταν μέρος της ανακοίνωσης!). Τη στιγμή που η χώρα δεχόταν μια ακόμα υποβάθμιση, ο διάλογος με την ΠΑΣΥΔΥ που θα ξεκινούσε εδώ και 6 μήνες εκκρεμούσε, η ανεργία σκαρφάλωνε σε επίπεδα ρεκόρ μετά το 1974, που κυβέρνηση και κόμματα επέλεγαν για μια ακόμα φορά να ενεργήσουν με τρόπο προκλητικό, ενοχλητικό και υποτιμητικό για τον κάθε πολίτη, που απαξίωναν την αξιοπρέπεια και λογική του, οι μόνοι λόγοι που βρήκαν οι “αγανακτισμένοι” αυτής της χώρας για να βγουν στους δρόμους ήταν η συμπαράσταση στην Ελλάδα και η κατοχή!
Στην Ισπανία και την Ελλάδα οι αγανακτισμένοι βγήκαν στους δρόμους με αβέβαιο μέλλον και ασαφείς στόχους αλλά για όλους τους σωστούς λόγους. Στην Κύπρο ο κόσμος ακολούθησε μη γνωρίζοντας καν το λόγο, δείχνοντας για μια ακόμα φορά ανίδεος και απρόθυμος να αναλάβει το ρόλο που θα έπρεπε να έχει σε μια Δημοκρατία. Όσο αρνείται να αναλάβει το ρυθμιστικό του ρόλο, ρυθμιστές θα παραμένουν το ΔΗΚΟ, ο Περδίκης και ο Κουλίας. Και βέβαια καμιά δικαιολογία δεν έχει ούτε και νομιμοποιείται να διαμαρτύρεται γι’ αυτό.
